PvdA-minister Ronald Plasterk van Onderwijs overweegt de basisbeurs voor studenten af te schaffen. Met het uitgespaarde geld wil hij de leraren meer salaris betalen. Mogelijk verhoogt hij ook het collegegeld. Ik overweeg mijn kinderen niet naar school te sturen. Mogelijk ga ik ook geen belasting meer betalen.

Pedro dook omhoog uit het water. Zijn hoofd stak als een treurwilg boven de oceaan uit. Bestond de mogelijkheid dan had hij haar het liefste afgeschroefd van zijn blote nek. Het was toch een leeghoofd niet in staat over de dingen na te denken. Weer gleed zijn hand langs zijn keel waar zijn hart tekeerging als een sprinkhaan gevangen in een luciferdoosje. Hij volgde de vorm van zijn adamsappel en voelde niets anders dan zijn natte huid. Iets welde in hem op maar hij slaagde erin het te onderdrukken. Hij wilde er nog niet aan ook al kon hij er niet meer om heen. Alles wees er namelijk op: HIJ WAS HET KWIJT!

Hij zwom hijgend naar de kant. Zijn longen piepten. Daar waar het zand zijn borstkas schuurde bleef hij liggen. Minutenlang. Het begon al te schemeren. Alle moed verzamelend voor nog een allerlaatste keer stond hij op. Zijn benen trilden van uitputting. Pedro werd bevangen door de angst dat hij deze keer misschien niet meer boven zou komen. Maar naar huis gaan zonder ging gewoonweg niet. Het was hun kostbaarste bezit. Hoe had hij ook zo stom kunnen zijn te gaan zwemmen met het medaillon om zijn nek.

De opdracht van zijn vader was eenvoudig en duidelijk geweest. Slechts op één manier uitlegbaar. Haal het medaillon op. Stop nergens. Ga rechtstreeks naar huis. Had zijn vader er nog aan toegevoegd. Hij wist tegen wie hij het had. Zijn zoon mocht fysiek dan niet op hem lijken. Ze deelden dezelfde verlangens.

De roep van de oceaan was sterk. Zeker vandaag. Dit overdacht Nescio, Pedro’s vader,  met zijn surfplank in de hand wachtend op de volgende golf. De golven waren vandaag te perfect. Een traan sprong regelrecht uit zijn oog het zoute sop in. Op het werk en thuis dachten ze dat hij op dit moment op het punt stond een grote slag te slaan. Dat was ook zo bedacht Nescio vlak voordat hij de branding in rende. Zijn surfplank onder zijn arm geklemd. Alleen verstond iedereen daar wat anders onder: Nescio waande zich succesvol surfend over de metershoge golf, zijn baas zou wenen om de verdwenen omzet, zijn vrouw hoefde hij niet eens teleur te stellen al rekende zij ook op de provisie van de enorme (niet bestaande) order maar bij thuiskomst zou het prachtige medaillon alweer om haar nek schitteren om dit gemis te verzachten. Daar zorgde zijn zoon voor. Zijn gehoorzame zoon.

De golf nam in kracht af. De schuldgevoelens kwamen boven drijven. Nescio liet zijn voeten in het water zakken en peddelde rustig terug naar het strand. De surfplank bonkte ergens tegenaan. Hij werd ijskoud toen zijn arm er langs streek. Het lichaam in het water was stijf en opgezwollen met één arm omhooggestoken in de lucht. Het medaillon bungelde aan een vinger. Pedro staarde met zijn dode ogen voorbij zijn vader, voorbij de wolken. De sterren en planeten lieten ze achter zich in hun vliegende vaart tot ze vonden waarnaar ze zochten. Rust. Het eeuwige, oneindige, almaar voortdurende zwarte niets. Hoezeer de zee ook trok het lichaam bleef liggen waar het lag tevreden als het was met zijn plaats. Nescio bleef bij zijn zoon, zijn dode zoon, totdat de zee zich terugtrok en zij achterbleven op de drooggevallen zandvlakte temidden van de schelpen, waterplanten en vuil van de toeristen. Nescio zou bij zijn zoon blijven totdat hij zijn ogen weer opendeed. Naar huis gaan zonder hem ging gewoonweg niet. Hij was namelijk hun kostbaarste bezit.

En weer is "de islamitische wereld" boos op Salman Rushdie. Al is het dit keer indirect en moet de Britse regering het ontgelden. Zij hebben het namelijk in hun hoofd gehaald om de beste schrijver van de hele wereld – als we iemand hiertoe kunnen uitroepen is het Salman Rushdie – te ridderen. Het door moslims verketterde boek De Duivelsverzen heeft er alles mee te maken.

Lieve mensen, dit boek verscheen reeds in 1988! Het staat bij mij in de boekenkast maar ik heb het nog niet gelezen. Misschien moet ik het nu maar eens doen. Ik vraag me werkelijk af hoeveel moslims dit boek hebben gelezen – analfabetisme komt nog steeds veel voor in het Midden-Oosten – en er door gekwetst zijn. Het is ook een beetje met twee maten meten. Mein Kampf van Adolf Hitler is er namelijk nog steeds een bestseller. En bovendien…. HET IS FICTIE!!!

The hard way

Maar goed, ik kan er niet al te hard een oordeel over vellen aangezien ik het boek zelf nog niet heb gelezen. Hierbij de belofte dat ik dit de komende weken zal doen. Zodra ik The Hard Way (een Jack Reacher verhaal) van Lee Child (in het Engels, want de Nederlandse vertaling maakt er een potje van) uit heb.

Islamofobie wordt het genoemd door een Iraanse topfunctionaris die anoniem wenst te blijven. Nou moet ik zeggen dat ik geen enkel ander land ken waar moslims zich zo goed thuis voelen (op hun thuisland na dan) als Engeland. Dus van islamofobie lijkt me geen sprake te kunnen zijn.

Leer te vergeven

Kijk toch eens naar het oeuvre van Salman Rushdie. Zijn laatste titel Shalimar de Clown is het beste wat ik in jaren heb gelezen. De Koran heb ik niet gelezen maar het lijkt me dat er ook iets over vergeven in moet staan. Net als in de bijbel. En net als in Shalimar de Clown. Het zou me zelfs niet verbazen als dit thema voorkomt in De Duivelsverzen.

Mijn levensmotto wordt meer en meer probeer eerst de ander te begrijpen voordat je zelf begrepen kunt worden. Minimaal 95% van wat we doen, doen we onbewust. Ik ben dan ook niet boos. Maar blijf alsjeblieft van Salman Rushdie af.

P.S. Excuses, sorry. Henk Westbroek gaat weer even in de ijskast.

Wat is het toch handig die avondopenstelling van de supermarkten. Al heel wat jaren is het mogelijk om na het werk op je gemak de boodschappen te halen. Niet dat ik er gebruik van maak. Meestal kom ik compleet uitgeteld thuis en boodschappen doen is dan wel het laatste waar ik aan denk. Maar dinsdag heb ik me over laten halen. Zelfs de keuze van supermarkt liet ik me opdringen. Supermarkt Deen – die mij al lang als klant verloren heeft – is de dichtstbijzijnde en dat is natuurlijk wel zo makkelijk. Zeker als ik me er echt naar toe moet slepen.

Uitverkocht

Met het boodschappenlijstje in de hand blijft het winkelwagentje wel opmerkzaam lang leeg. De bananen zijn legergroen, oneetbaar dus. Ik loop drie keer langs de zuivel maar er staat echt geen enkel pak melk meer. De kipfilet ligt er alleen nog in grootverpakking. Het brood is op. Er zijn zelfs geen kadetjes meer.

Waarom dan open

Ik kan me zo voorstellen dat de avondopenstelling er gekomen is als service aan de klant. Waarschijnlijk denkt niet elke supermarkt er bij na wat de klant bij hen komt doen. Als ik mijn kostbare avond al wil opofferen dan doe ik dat voor dagverse producten. Als die er vervolgens niet zijn krijk ik al snel het idee dat Deen met haar avondopenstelling uitsluitend winstmaximalisatie op het oog heeft. En dat kan toch nooit de bedoeling zijn.

Steeds meer mensen vragen naar het verlangslijstje voor mijn verjaardag. Deze online te zetten leek me het handigste. De meeste gewenste cd’s staan niet in de winkel. Degene die op dit lijstje staan waarschijnlijk wel.

SE/KM Popkiller  / ongeveer € 30 (bij MUPO)

Prowinder / ongeveer € 12 (bij MUPO)

Travis-The boy with no name (cd)

Damien Rice-9 (cd)

Starsailor-On the outside (cd)

Morrissey-Ringleader of the tormentors (cd)

Arthur Japin-De droom van de leeuw

Man on the moon (dvd)

P.S. Bij de reacties kunnen jullie aangeven wat er van het lijstje weggestreept is en ik beloof hier niet naar te kijken.

Papa.avi

Als je JW Roy nog steeds niet kent is het moeilijk uitleggen waarom het de moeite waard is om eens naar hem te luisteren. Hij was één van de eerste Nederlanders die muziek maakte onder de noemer Americana en mij daarmee aansprak. Een genre dat sterk verwant is met oude muziekstromingen als country en blues. Muziekstromingen waar ik voorheen nooit naar luisterde als zijnde niet cool. JW Roy nam de belemmeringen weg. Want JW was cool. (Hij nam al een duet op met Ilse DeLange (Amsterdam, Sunday Night) voordat iemand nog maar van haar gehoord had.)

Lees het gehele artikel hier.

thursday morning 5:55

De drie rode vijfen van de wekker lichten boosaardig op. Het is dat er nog een dubbele punt tussen staat. Anders had ik mijn ogen weer gesloten. Als ik mijn hoofd op een bepaalde manier draai ontwaar ik een smiley waarvan ik de betekenis nooit heb kunnen doorgronden. :S Het kan nooit veel goeds betekenen

Flierefluiter

Meestal kom ik op mijn werk even na negenen flierefluitend binnengelopen om niet eerder weg te gaan tot de 9 weer in het uur zit. Vandaag is er echter een belangrijke meeting om negen uur die ik mee help voor te bereiden waardoor ik zeker een kwartier van tevoren aanwezig moet zijn. Overal rekening mee houdend ga ik een uur eerder van huis dan normaal. Gelukkig kan ik wel langer blijven liggen doordat ik de kinderen niet hoef aan te kleden. Tijd voor ontbijt is er echter niet. Hongerig betreed ik de snijdende kou.

De ketting eraf

Waarom laat mijn fiets het juist nu afweten? Juist vandaag. Na een paar ferme trappen die me nauwelijks 200 meter verder brengen vliegt de ketting eraf. Er is geen tijd hem er weer om te leggen. Bovendien zou het mijn lichte broek ruïneren. Vloekend loop ik naar een nabij fietsenrek en parkeer hem daar. De bus is al weg. Ik bel mijn vrouw maar zij heeft de auto nodig. Hardop baal ik dat ik nu de trein van een half uur later heb als ik ga lopen.

Minutenwerk

Ik ren. De telefoon gaat. Waarom neem je niet ook de bus van een half uur later, zegt mijn vrouw. Misschien haal ik de trein nog nu ik ren, zeg ik hijgend. Een lijdensweg van tien minuten volgt. Nog 2 minuten en een halve kilometer voor de boeg. Ik besluit te wandelen. Dit haal ik nooit meer. Dan realiseer ik me dat de sneltrein slechts eenentwintig minuten later gat en er tien minuten sneller overdoet. En voor die trein ben ik nog op tijd.

Het is allemaal een kwestie van karakter. Jammer dat mijn fiets op het cruciale moment laat zien daar niet over te beschikken. Ook als de ketting eraf vliegt moet je gewoon doorgaan. Ik zal het er vanavond over hebben als ik haar ophaal na een lange eenzame dag in het fietsenrek. Het is haar verdiende loon.

Hoe mooi dit weekend was. Opdat ik niet vergeet wat echt telt. Daarom. Omdat Jesse en Kasper (en Tara met haar vijf maanden) al zo lang zo lief zijn, verbleven we vrijdag de gehele dag in binnenspeeltuin Hokus Spokus. Het strafbankje van de supernanny werkt echt en werpt nu inmiddels zijn vruchten af. Alleen toen we weer naar huis gingen hield het huilen aan tot we daadwerkelijk daar waren.

Nieuwe eettafel
We hebben een nieuwe eettafel. De kleine, ronde eettafel van Ikea bleek toch wat te klein te worden voor een gezin van vijf. De verpakking die overbleef na het in elkaar zetten van de nieuwe tafel was al grotendeels weggebracht. Vandaag verdween wat resteerde, in de containers van het regionaal scheidingsdepot. De oude tafel is ons daar te dierbaar voor. Graag zien we hem terugkomen in een ander huishouden. Geïnteresseerden kunnen hier bieden vanaf vijfentwintig euro.

Chris Isaak
Ik heb kaartjes voor Chris Isaak 11 april in Paradiso. Elf jaar na het concert in Vredenburg, Utrecht waar ik ook bij was, komt hij weer in Nederland. Op Muziekcafe zal ik van de week proberen uit te leggen waarom hij zoveel voor me betekent.
Zaterdagavond ben ik met Martijn naar de voorstelling Op weg naar huis geweest van Kees Prins (Jiskefet), JP den Tex (Americana) en Paul de Munnik (Acda & de Munnik). Ook hiervan deze week een korte weergave op Muziekcafe.

Uurtje puur geluk
Zondag was een echte huishouddag. Ik bewaar veel en dat ging eindelijk weer eens in de mappen. Interviews geschreven door anderen met Ryan Adams en Johnny Dowd. Research voor het schrijven en de administratie.
’s Ochtends wel met Jesse naar zijn zwemles. Ploeterend voor zijn eerste diploma. En ’s middags was het tijd voor een uurtje puur geluk. Met de jongens naar het Speelgoedmuseum in Hoorn. Antiek speelgoed achter de vitrines. Ze vonden het prachtig eindigend op de zolder. Spelend met de poppenkast werd de Kabouter plop-handpop opgegeten door een draak.

The Sweetness In You
Thuis aangekomen zegt Jesse dat hij alleen het spekje leuk vond dat hij van de museumeigenaresse kreeg. Ik hoop alleen maar dat hij en Kasper deze dag onthouden. Ik wil niet vergeten worden. En daarom het volgende. Ik ga weer een nummer registreren bij de belastingdienst. The Sweetness In You heet het. Ik ben redelijk tevreden over de demo opname en zal deze binnenkort online zetten.

In Zuid-Azie lijdt 46 procent van alle kinderen onder de vijf jaar honger. Zomaar even een feitje. Denk erover na en realiseer je dat alle beetjes helpen.